Persoonlijk: bevalling

Een persoonlijke blog. Om m’n eigen gedachtes eens te ordenen en jullie mijn verhaal te vertellen. Lees vooral geen verhalen vlak voor je eigen bevalling. Iedereen is anders ervaart het anders en elke bevalling is ook nog eens anders. Just go with the flow.

Een week voor de geboorte stuurde m’n verloskundige me door naar de gynaecoloog. De baby lag rond een p3 lijn qua groei wat inhoudt dat 97% van de baby’s groter zijn. Daarnaast was ze maar 100 gram geschat gegroeid in 12 dagen en dat is te weinig. De gynaecoloog was dan ook heel duidelijk. Bij 38 weken gaan we de bevalling opwekken want ze is beter af buiten de buik.

We moesten rekening houden met een opname op de kinderafdeling omdat ze niet sterk genoeg zou zijn. Ik kan je vertellen dat gaat niet meer uit je hoofd.

Aangezien ons ziekenhuis de verloskamers gesloten heeft door een tekort aan kinderartsen kreeg ik nog te horen naar welk ziekenhuis ik kon. Gelukkig die van onze keuze. M’n baby mag ook gewoon als een drent op de wereld komen 😎

We besloten onze familie (buiten mijn zus om, want die wilde ik bij de bevalling) niets te vertellen. Mede omdat je niet weet hoelang het gaat duren en ik niet wil dat ze thuis in de stress zitten of gaan appen/bellen hoe het ervoor staat. We zijn de middag ervoor nog even met z’n 2en gaan lunchen, een beetje om gedachten te verzetten. Het is echt raar om te weten wanneer je baby ongeveer komt. Daarnaast vond ik het doodeng dat de bevalling nu echt zou komen. Natuurlijk is het bijzonder eindelijk je kindje te mogen ontmoeten, maar ook enorm spannend.

Die zondag ging Marco nog even voetballen, aten we lekkere dingen in de middag en pakte ik de laatste spullen. Om 18.30 was het dan zover. We maakten ons klaar om te gaan en liepen met m’n koffertje naar de auto. Ik heb lang niet zoveel zenuwen gehad……

Om iets na 19.00 uur arriveerden we in het ziekenhuis. We kochten direct een weekabonnement voor het parkeren aangezien dat bij een bezoek van langer dan 5uur al uitkon. Die bevalling zou vast alleen al langer duren dan dat.

Ik deed beneden nog even een ‘zenuwplasje’ en toen gingen we richten de afdeling. Ik werd naar een verloskamer gebracht en klaar gemaakt om een ballon te plaatsen.

Een ballon is een soort katheter die in wordt gebracht om de baarmoedermond te verweken. Ze spuiten dan water door de katheter zodat de ballon gevuld wordt en druk geeft. Helaas voor mij was het plaatsen nogal een dingetje. Het hoofdje van de baby lag erg diep waardoor de ballon er niet lekker langs kon. 3 pogingen later zat ie, thank god. Nog half uurtje aan de ctg en dan kon ik naar bed. Marco ging naar huis, want ik had liever dat er in ieder geval 1 van ons redelijk kon slapen. Ik begreep achteraf dat hij het heel raar vond om mij daar zwanger achter te laten.

Ik had vrijwel direct een soort menstruatiepijn en kreeg lekker een kruik mee naar bed. Slapen lukte me echter niet. Nog maar wat appen, ff plassen…hmm voelt net of die ballon los zit. Ach dat zal wel niet.

Rond 22.30 moest ik af en toe puffen van de menstruatiepijn. Ik besloot het maar eens te timen want t leek in golven te komen. Juist om de 3 min en duurt zo’n minuut. Keek t een half uur aan, zo snel zal een eventuele ontsluiting niet komen.

Ik belde toch maar de verloskundige en die constateerde 4cm!! Ontsluiting. Ballon zat los dus die kon ze eruit trekken. Hmm tijd om Marco weer terug te laten komen. Gelukkig sliep hij nog net niet en na een douche kwam hij half uur later bij me. De weeën bleven komen maar rond 2 uur was de ontsluiting niet verder. Er werd besloten me een pijnstiller te geven zodat ik hopelijk wat slaap kon pakken.

Om 4 uur voelde ik de weeën al weer redelijk toenemen. Om 5 uur toch maar ff de knop weer ingedrukt. De verloskundige kwam op 5cm ontsluiting en besloot de vliezen door te prikken. Heb toen zuslief wakker gebeld dat ze begin van de ochtend wel kon komen…Dit kon nog wel even duren.

Alleen vlak daarna kwamen de weeën in een rap tempo achter elkaar. Ik deed m’n best om ze weg te puffen en kneep t ziekenhuis bed helemaal fijn. Ik lag t liefste op m’n zij dus kon zo goed bij de steunen van het bed (waar die bedieningsknoppen opzitten) Op Den duur raakte ik in paniek en de verpleegkundige kwam me ff gerust stellen. Marco steunde me waar die kon, maar aanrakingen sloeg ik van me af. Totdat er rugweeen bij kwamen. Het liefste keihard duwen en dat deed ie. Achteraf hoorde ik dat t duwen bijna continu was. Dat ik soms 5sec had om adem te halen maar meestal de weeën door raasden. Ik heb dit ook echt als heel intens en pittig ervaren. Natuurlijk zijn uren weeën ook niet fijn, maar zo ontzettend snel ook niet.

Marco liep ff weg om m’n zus te halen die toch maar eerder was gekomen. Het was inmiddels 6.30. Ik riep toen om hulp ramde die knop 1000 x in. Iemand moest me helpen t werd intens. Iedereen haaste zich terug, ik bleek 10 cm te hebben en mocht persen. Hoezo zus net op tijd?

Het persen vond ik pittig, maar zo fijn om iets te kunnen doen. Iedereen was lief motiveerde me en hielp me waar ze konden. Helaas moesten ze een knipje zetten omdat het allemaal te.snel ging en anders niet goed zou komen. Niet lang daarna kwam ons kleine meisje. M’n eerste woorden waren. ‘Ik heb een baby!!’ ze was zoo mooi en ze huilde direct en wij ook. Bij het wegen bleek onze kleine meid 2570 gram wat betekende dat we niet hoefden te blijven! Hoe fijn! We hadden rekening gehouden met een week en mochten gewoon een paar uur na de bevalling naar huis. Echt apetrots op onze lieve dochter Annaleen 💗

Bij thuiskomst was onze dochter blauw aangelopen. Alle lof voor de kraamhulp die er al was. Annaleen bleek vruchtwater te hebben ingeslikt en die autoreis had t niet beter gemaakt. Jeetje wat schrik je je dan kapot. Je kan je voorstellen dat we ook die eerste nacht thuis niet goed geslapen hebben.

Ik wil nog even zeggen dat alle vrouwen die bevallen helden zijn. Of je nu snel, langzaam, met of zonder pijnstilling of keizersnede bevallen bent. Je hebt een heel mens gemaakt en op de wereld gezet.

Oh en ook vrouwen die dit wonder helaas niet gegund is zijn helden. Zij knokken door een heel proces en moeten dat een plekje geven, met alle confrontaties in het leven en op social media. Laten we dat niet vergeten en er voor elkaar zijn. ❤

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: